Eklenme Tarihi : 3/31/2014
YUNUS ARIKAN

Mulhouse’da çok az genç!


YUNUS ARIKAN

Şubat-sonu Fransa'da Mulhouse Kültür ve Kitap Fuarına davet edilmiştim…
Geçen yıl da oradaydım.
Bu yılki fuar önce canımı acıttı.
Sonra yüreğimi parçaladı…
Ardından da umudum kırıldı…
*
Mulhouse’lular bu yıl, 2 Kültür ve Kitap Fuarı’na gelmeme kararı almışlar sanki…
Gelenleri de kitap almama kararı…
Bir karar daha almışlar!
O da yazarlarla fotoğraf çektirmek.
Hani Türkiye’den gelmişiz ya,
Hani ünlü yazarlar var ya…
Ben onların içinde en ünsüz olanıyım.
En ünsüz olanıyım, ama beni de geçen yıldan tanıyorlar…
Az-çok onların nezdinde ünlü sayılırdım.
Çünkü onlardan çok güzel övgüler aldım.
Geçen yıldan bu yıla beklettikleri övgülerini bu yıl bana ikram ederlerken, doğrusu ünsüz bir yazar olarak çok keyiflendim.
Çünkü kitaplarımı bir solukta okuduklarını ve yeni eserlerimin olup olmadıklarını sordular…
*
Mulhouse’da büyüklerin pek de kitap okumadıklarını gördüm.
Gençlerin önemli bir kısmı başka dünyalardalar…
Azınlıkta olan bir kısım genç ise kitap okumak istedikleri halde okumaya zaman bulamamaktan yakınıyorlar.
Yakınıyorlar, ama yine de kitap almayı atlamıyorlar…
İşte o gençlerle sohbet ettim biraz…
Biraz dediğim epeyce aslında…
Onların hayallerini dinlediğimde, bu çocuklar Fransa’da kendilerini kanıtlama adına, başarılı olma adına o kadar azimli ve isteklilerdi ki göğsüm kabardı…
Ama bu çocuklar, o kadar azınlıktalar ki!
Belki yüzde 10’u belki daha azı…
*
Kendi çabalarıyla ne yapacaklarsa yapacaklar…
Her birileri kendilerine model arıyorlarmış gibi geldi bana…
Onları heyecanlandıracak…
Yüreklendirecek…
Hedeflerine yürüdüklerinde yalnız olmadıklarını hissettirecek, modeller arıyorlardı sanki…
*
Fuarın son günü 8-10 genç fuara beni uğurlamaya gelmişlerdi…
Heyecanlandım.
Beklemiyordum.
Onlarla pek konuşamadım…
Kalbim sıkıştı…
Yüreğim kabardı…
Dilim damağım kurudu…
Onlara sadece 
‘kendilerini çok sevdiğimi’ söyleyebildim.
“Mutlaka başarılı olacaklarına inandığımı ve başarılarıyla övünmek istediğimi” paylaştım…
Ve sustum.
*
Gözyaşlarım sözlerimin önüne geçti…
Hiç birini kucaklayamadan hepsine birden topluca teşekkür edip ayrıldım.
Ayrılırken de onlar benim arkamdan 
“Size başarılı olacağımız yazacağız, göreceksiniz!” dediler.
*
Ben bekliyorum…
Biliyorum onlar başarılı olacaklar.
Ama kaç kişi…
Çok azı, çook!


   
 

yorum ekle